دوشنبه بیست و نهم مرداد 1386 ساعت 0:13
باورم کن
باور تو آسمان است
رونق جان
کهکشان است
باورت را می ستایم
عاشقانه می نوایم
من غریبم ای صمیمی
همدم من ای قدیمی
در غروب بی کسی ها
این همه دلواپسی ها
باورم کن سرزمینم
با وجودت بهترینم
رنگ شب رنگ سیاهی
تیرگی غم یا تباهی
آسمان ابری و تار
ناله های پشت دیوار
من گرفتار زمانم
ترس و وحشت سایه بانم!
باورم کن سرزمینم
باورم کن بهترینم...
"مولود"


